Vilnius

Vilnius heldur áfram að koma á óvart...

Byrjaði daginn á að heimsækja KGB-safnið, en heimsókn er skylda fyrir hvern þann sem kemur til Vilnius. Ógleymantlegt...tók myndir og vonandi birtast einhverjar hér fljótlega...

Á morgun er það svo Köben...sweeeeeeeet. Ekki amalegt að slappa af í Kaupmannahöfn í nokkra daga...
Annars hefur þetta verið helv.... puð. Vaknað 6:30 á morgnana og komið heim 19:00-20:00 á kvöldin. Mikil en jafnframt skemmtileg vinna.

Eldaði svínakótiletturnar frægu í fyrradag. Eða eins næst og því varð komist...ekkert timjan að fá en fengum einhverja kryddblöndu í pakka. Og ekkert pestó. Ojæja. Tókst samt furðuvel.

pís.

HI meilið...

...er komið í gagnið.

pís.

http://www.jamesblond.blog.is

Jón Agnar bróðir er byrjaður að blogga, eins og honum einum er lagið.

Nostalgía

Farinn að sakna fólksins á klakanum skuggalega mikið.

Gamli bekkurinn minn, 6.-M, hélt reunion síðustu helgi. Ég var rétt í þessu að skoða myndir úr því frá Berglindi.

Nostalgía á alvarlegu stigi.

Ojæja...

Blússandi kúltúr og menning

...er eitthvað sem ég bjóst ekki við að upplifa í Vilnius. Fyrst fórum við Helga í fílharmóníuna á hina frábæru tónleika á fimmtudaginn. Í gær fórum við svo í boði Jólöntu í Óperuna að sjá ballettinn "Rauða Gisele" en ég hafði aldrei áður sótt ballettsýningu. Við sátum uppi á svölum, sem gerði upplifunina enn meiri og eftirminnilegri. Sýningin var mjög vönduð og skemmtileg, ekkert mas - bara dans og tilfinningar.


Óperan í Vilnius

Mannlífið er einnig mjög auðugt í gamla bænum, með flottum kaffihúsum og gömlum og tignarlegum byggingum. Má þar nefna St. Anne kirkjuna, en sagan segir að þegar Napóleon heimsótti Vilnius hafi hann viljað flytja hana til Parísar til að sýna hirðinni, þeim til ánægju og yndisauka.


St. Anne kirkjan

Deginum var varið í rölt um gamla bæinn og að kíkja í búðir. Frá íbúðinni okkar er gengið niður Pilias street sem endar á Dómkirkjutorginu. Þar á leiðinni voru útimarkaðir, þar sem við vorum dugleg við að prútta og enduðum með sitthvað að færa fólkinu heima.


Dómkirkjutorg

Á Dómkirkjutorginu er að finna miðja vegu milli Dómkirkjunnar og klukknaturnsins eina hellu sem er frábrugðin öllum hinum. Þar endaði óslitin keðja fólks sem hélst í hendur og náði frá Litháen, um Eistland og endaði í Lettlandi. Sýndu fólkið þar með vilja landanna að vera frjáls undan Rússlandi.
Sagan segir að ef staðið er á henni (þ.e. ef þú finnur hana) fái sá hinn sami eina ósk, og eftir að óskað er skal snúa sér í 360° réttsælis. Það gerðum við að sjálfsögðu, enda ekki á hverjum degi sem maður fær tækifæri til að óska sér.

Heimildir:
http://www.vilniusbandb.com
http://www.qedata.se
http://muziejai.mch.mii.lt

breytt mail

Vinsamlegast sendið póst til mín á adressuna:

flippar_feitt@hotmail.com

Einhverra hluta vegna er lokað á HÍ meilið.

Nýtt blogg á morgun :)

6 skref frá fílharmóníunni...

Í gær kláruðum við Jolanta að safna sýnum. Það gera 600 nasopharynx strok á ca. 6 dögum. Geri aðrir betur.
Við tekur öll úrvinnslan, sem ætti ekki að vera síður skemmtileg. Nú fara hlutirnir að gerast fyrir alvöru.

Í gærkvöldi skruppum við í Fílharmóníuna hér í Vilnius, sem er í næsta húsi við íbúðina okkar. Miðarnir kostuðu 10 lítas st. eða ca. 250 kr. :) ótrúlegt verð, ekki síst í ljósi þess hvað beið okkar.

Fyrri hluti var annars vegar verk e. Robert Schumann og hins vegar Sónata í C-dúr e. Sergej Prokofjev í flutningi Giorgi Kharadze á selló og Varduhi Yeritsyan á píanó. Hljómurinn í sellóinu hefur alltaf heillað mig, og er guðdómlegur með píanó undir.

Seinni hlutinn var ekki síðri, en þar var á ferð stelpa frá Hong Kong að nafni Colleen Lee sem hefur m.a. getið sér gott orð fyrir að flytja verk eftir Chopin.
Fyrst flutti hún Sónötu nr. 28 í A-dúr e. Beethoven, sem var ótrúlega flott. En til að toppa allt saman endaði hún á að flytja Sónötu í b-moll e. Chopin, svo ég algjörlega tapaði mér.
Ég hlusta ekki sérlega mikið á klassíska tónlist, en nú verður breyting þar á.


Colleen Lee

Best geymda leyndarmál Litháens

Ég hef fundið best geymda leyndarmál Litháens, en það er bjórinn Svyturys. Hér er á ferðinni ótrúlega góður bjór. Hann ku hafa skorað hátt í bjórsmökkunarkeppni í BNA fyrir nokkrum árum. Það er ekki furða. Ég er einmitt í þessum töluðu orðum að skola niður pastanu sem ég var að laga með ísköldum Svyturys.



Föstudagurinn fór í að slá inn og lesa S. aureus "zónur" af agarskálum.

Helgin fór í að "túristast" og slaka á. Á laugardaginn skoðaði ég St.Péturs-St.Páls kirkjuna hér í gamla bænum í Vilnius. Gríðarlega falleg kaþólsk kirkja, en Litháar (tæp 60% Litháens) eru kaþólskir. Hér er einnig urmull af öðrum kirkjum, m.a. orthodox kirkjum (aðallega Rússarnir) en messurnir þar á bæ eru víst mögnuð upplifun og er stefnt á að vera viðstaddur a.m.k. eina slíka.

Þaðan héldum við út fyrir bæinn til Trakai að skoða samnefndan kastala. Þegar Rússar réðust inn í Litháen á 19. öld var kastalinn lagður í rúst, en endurbyggður seinna meir. Hann er vinsæll meðal kvikmyndaframleiðenda, og var m.a. hluti Hróa Hattar með Kevin Costner tekinn þar upp.
Á svipuðum slóðum sátust að "Karímar", en það voru múslimar sem komu að sunnan. Var boðið upp á þjóðarrétt þeirra "Kabininas", sem eru hálfmánar fylltir með lauk og kjöti.



Litháar fara ekki í neinar grafgötur með fordómana gagnvart Rússunum hérna. Laugardagskvöldið fór Justas sonur Ginu með mig á djammið. M.a. sáum við einn dæmigerðan þéttan Rússa, og læddi Justas því að mér að slíkir náungar fengju viðurnefnið "snjómenn", af því þeir hafa ekki heila :)

Viskas!

...er orðið sem ég hef sennilega notað hvað mest hér í Litháen. Viskas þýðir "búið" og notum við það óspart við krakkana í sýnatökunni. Þetta eru orðin sem ég er búinn að læra:

labas = halló
labas ritas = góðan daginn
aciu = takk
ate/iki = bless
viskas = búið

Við Helga vorum að koma úr kvöldverði á steikhúsi en Jolanta bauð okkur ásamt Ginu og syni hennar Justas. Ég fékk nautasteik með öllu tilheyrandi og kaldan bjór :)

Eins og ég hef komið inn á hefur sýnatakan gengið vonum framar og morgundagurinn fer í vinnu á spítalanum við að slá inn og lesa af ræktunum.



Íbúðin okkar er í hliðargötu út frá þessu stræti.

Á laugardaginn ætlar svo Jolanta að fara með mig í sightseeing á meðan Helga skreppur til Parísar.

Kveðja frá Vilnius

London, Paris, Rom...Vilnius

Heil og sael.

Nu a 4. degi i Lithaen er eg fyrst med adgang ad netinu.

Tad er fra svo morgu ad segja ad eg veit ekki hvar a ad byrja...

Flugid var rosa fint, og Jolanta og Gina sottu okkur Helgu a flugvollinn i Vilnius. Ibudin hefur reynst mjog vel og er frabaerlega stadsett i gamla baenum. T.d. er filharmonian i naesta husi vid hlidina a.

A manudaginn var fri, tar sem tad var long helgi vegna tjodhatidardags Lithaa. Teim er ferkst i minni studningur Islands vid sjalfstaedisyfirlysingu teirra fyrir 15 arum, svo Islendingar hafa mikla serstodu i teirra huga.

Vid hofum verid a fullu ad safna synum i dag og i gaer. Hefur tad gengid vonum framar og eg er ordinn sjoadur i ad taka nasopharyngeal strokin. Leikskolarnir herna er alls ekki illa bunir, og sumir algjor draumur i dos fyrir krakkana. Hatt til lofts og gott rymi, auk herbergja med rumi fyrir hvert barn vilji tau hvila sig.

Bless i bili...

Kvedja fra Vilnius

Ertu eða verðurðu?

Allir að verða eitthvað.

"Ég ætla að verða verkfræðingur/lögfræðingur/læknir/et c."
"Ég ætla að eignast hús."
"Ég ætla að eiga meiri pening."
"Ég er...????"

Spyrjum okkur sjálf oftar hvað við erum, frekar en hvað við ætlum að verða.
Enginn sáttur við sitt. Alltaf á leiðinni e-ð.
Ég heyrði því einu sinni fleygt að e-ð það vitlausasta sem til er sé að púla allt sitt líf fyrir steypuklumpinum sem maður býr í. "Ég ætla að eignast þetta hús. Ég er...????"
Það er ekkert óalgengt úti í löndum að fólk leigji húsnæði allt sitt líf.

Stór hluti af þessu er blessuð neyslumenningin. Meira er aldrei nóg. "Ef ég ætti bara þessar buxur, þennan bíl, þessa tölvu, þessa íbúð...vá hvað ég væri hamingjusamur þá!". Eða breyta þessum eða hinum hlut sem við sjáum eftir.

Það er engin mælistika á hamingu. Hamingja er valkostur. Viltu verða hamingjusamur?

Um daginn sýndi ég móður minni mynd af mér litlum. Þegar hún sá myndina sagði hún: "Sjáðu Óli hvað þú ert hamingjusamur á myndinni. Það er ekkert að. Þú ert eins sáttur og hægt er að vera."
Þetta hreyfði allverulega við mér.

LOST er svo sannarlega lost...

Spennuþáttaröðin LOST hefur farið sigurför um heiminn frá því sýningar hófust, og þar er Ísland engin undantekning.
Sjálfur fylgdist ég vel með 1. seríu. Þótti mér hún mjög spennandi og skemmtileg. Þó fannst mér hlutirnir gerast fullhægt, og leiddist mér ekki síst síendurtekin endurlit um ævi persónanna (með undantekningum þó).
Þáttaröðin spannaði 24 klukkustundar langa þætti, svo það verður að gefa framleiðendum þáttanna prik fyrir að halda manni við efnið.
Spennan jókst, og þegar komið var að lokaþætti var hún orðin óbærileg. Í lokaatriðinu opnar ein persónanna hlera...úúúú, bíddu bíddu, hérna gerist það allt...og...og...EKKERT! hvaða helv.??!!

Í stuttu máli þá eyddi undirritaður samfelldum sólarhring af sínu dýrmæta lífi til þess eins að hleri, sem enginn vissi hvert leiddi, var opnaður.
Fyrr má mjólka en blóðmjólka.

Þá sór ég þess eið að sniðganga þessa þætti að eilífu. Ég stóð við það, alveg þangað til í gær að ég lét til leiðast og sat yfir einum þætti seríu 2. Sú reynsla staðfesti grun minn. Áfram halda þættirnir í sama farinu, þar sem ekkert gerist á blessaðri eyðieyjunni en að þau safna mat og rífast, klippt saman við ótrúlega óáhugaverð endurlit.

Hvernig ætli sería 2 endi? Verður hurð opnuð? eða kannski kista?

Mér bara gæti ekki verið meira sama.