Öðru hvoru verður svokallað árvekniátak í okkar samfélagi. Nú síðast var reynt að skapa umræðu meðal fólks vegna ristilkrabbameins, sem er 3. algengasta krabbameinið á Íslandi í báðum kynjum. Það tókst að mínum dómi.
Það er hins vegar orðið löngu tímabært að það verði almennilegt árvekniátak á sýklalyfjaónæmi.
Þökk sé sýklalyfjum er hægt að lækna langflestar sýkingar af völdum baktería. Því miður tekur nútímasamfélagið (vestræn ríki í það minnsta) þessum kraftaverkalyfjum sem sjálfsögðum hlut, líkt og þau hafi alltaf veri til staðar og alltaf verði hægt að grípa til þeirra.
Svo er þó alls ekki.
Misnotkun sýklalyfja hefur leitt til þess að ónæmir stofnar verða fleiri og illvígari með hverju ári. Tökum dæmi.
Staphylococcus aureus er algengur meinvaldur og veldur alls kyns sýkingum. Methicillin-ónæmum stofnum (MÓSAr)á bandarískum spítölum fjölguðu úr 20% 1987 í 60% 1997. Til að uppræta sýkingar af völdum MÓSA dugir einungis sýklalyfið vancomycin gefið í æð.
En nú hafa komið fram stofnar sem eru ónæmir á vancomycin. Í slíkum tilfellum veður sýkillinn áfram í líkamanum án þess að nokkuð verði að gert. Þessir stofnar er þó sem betur fer ennþá sjaldgæfir.
Það eru 60 ár síðan penicillin kom á markað.
Til gamans skellti upp kennari í sýklafræðinni:
Historic overview on treatment of infections
2000 BC: Eat this root
1000 AD: Say this prayer
1800’s: Take this potion
1940’s: Take penicillin, it is a miracle drug
1980’s: Take this new antibiotic, it is better
?2006 AD: Eat this root Í fyrstu brosir maður að þessu...
...en það sorglega er að þetta er alls ekki fjarlægt okkur.