Dvergurinn Daði...
...er frábær bók. Tímalaust meistaraverk. Argasta snilld......
Ég elskaði þessa bók þegar ég var lítill og las hana skrilljón dilljón sinnum. Á coverinu var hann Daði valhoppandi í góðu glensi með íkorna (frekar en ref) í eftirdragi.
Í 6 ára bekk var lestrarhorn í stofunni með kósý teppi sem maður gat tyllt sér á við lestur góðrar bókar. (Svo man ég líka eftir spjaldi með mynd af haus af frumbyggja sem við kölluðum Kollu og giskuðum á dagana og svo fór dagurinn í munninn á henni þegar einhverjum tókst að giska á hann. Þetta gerðum við á hverjum degi og þegar ég ætlaði að slá í gegn og segja daginn, sagði ég sjötti í stað sjöunda og einhver annar svaraði og ég var síður en svo sáttur...:)
---Anyways...það vildi svo til eitt sinn að ég var í lestrarhorninu í lok skóladagsins og benti á bókina "Dvergurinn Daði" og sagði við kennslukonurnar:
,,Ég á þessa bók !"
Undrunarsvipurinn á kennurunum leyndi sér ekki...
Kennari: ,,Átt þú þessa bók ?"
Óli : ,,Jaaháá"
Kennari: ,,Viltu þá ekki taka hana heim með þér"
Óli :,,Nei, það ætla ég ekki að gera "
Kennari:,,En þú átt þessa bók ?"
Óli :,,Ójá !"
Kennari:,,Já viltu þá ekki taka hana heim?"
Óli:,,Neibbs"
Svona hélt samtalið áfram lengi lengi þar sem kennslukonurnar skildu ekkert í honum Óla litla að vilja ekki taka bókina sína heim með sér.
Bókin mín var nefnilega heima hjá mér. Það eina sem ég meinti var að ég ætti eintak af sömu bók ;)
